Blog Cas | 15 januari 2011

januari 2022

15 januari 2011

House of Parliament, London
Waarde 27

Tijdens een jaarlijks evenement van @Freecom kregen collega’s en ik een rondleiding door het Britse Lagerhuis. Leden en oud-leden geven zelf guided tours. En wij kregen wel een hele bijzondere gids die dag. Een sir op leeftijd en nog altijd een actief lid van het Lagerhuis gaf er de rondleiding. De plek die je kent van “order, order!”. We liepen door de smalle gangetjes, over ontelbaar aantal trapjes, wat leidde door tig ruimtes, alles in een indrukwekkend gebouw waar een historische en mystieke sfeer hangt. Hij vertelde gaandeweg boeiende verhalen, maar het mooiste, dat bewaarde hij voor ‘t laatst…

Boeiende verhalen

Tijdens de lunch gaf hij een speech. Eentje die me altijd zal bijblijven. En die ging niet over politiek alhoewel hij wel met droge Britse humor de brug sloeg naar een relatie, want daarin zat elke dag politiek. Zijn speech ging over zijn lange, mooie leven. Met altijd de wind in zijn rug. Bijna altijd. Hij was naar schatting mid 70 en droeg figuurlijk een volle levensrugzak. Hij vertelde over het verlies van zijn vrouw een aantal jaren ervoor, over hun leven samen. En over het langzaam vergeten van het leven. Van wat we achterlaten. Herinneringen, de belangrijkste, de moeilijkste, de mooiste, die je langzaam ontglippen. Hij doelde op z’n vrouw en geëmotioneerd deelde hij zijn indrukwekkende levensverhaal als een documentaire die je grijpt. Iedereen was geboeid en geraakt. Ik ook. Nu was ik al wat emotioneel geladen, omdat ik voor de lunch 27 op mijn meter had. Andere settings, ander systeem, stresshormonen, combinatie? Ik weet het niet meer, maar de timing was allesbehalve gunstig. Dat weet ik nog wel. Ik maakte me zorgen om die torenhoge waarde en was angstig om flink te bolussen om ‘t naar beneden te krijgen, want in een hypo belanden tijdens dit event en daardoor in spotlights te belandden, dat wilde ik héél graag voor blijven.

De sir

De sir, van wie ik z’n naam niet meer weet (en leesbaar is het niet – het was wel iets met “Ted”), sloot af met woorden die ik voor de rest van mijn leven niet meer zal vergeten: “May you live as long as you want and may you want as long as you live”. Wauw. Raak! En ik kan nog voelen hoe hij het zei en er mijn interpretatie aan geven. Ook in combinatie met type 1. Ik vroeg hem die woorden op een kaartje van de tafelschikking te schrijven. Dat deed hij, vandaag precies 11 jaar geleden. Een Ierse zegen lijkt er veel op, die is net wat anders. Waar het vandaan komt, hoe het wordt gebruikt doet mij er niet toe. Het zijn deze woorden die me altijd bij zullen blijven. Het hangt ingelijst aan de muur. En als ik het weer zie, ben ik weer even in House of Parliament, London. Ik voel wat ik toen voelde. Een herinnering waarvan ik hoop dat het me nooit ontglipt.

De mooie herinneringen, aan hem, mijn oud-collega’s, maar ook de waarde 27, waardes die ik sinds kort niet meer ken. En ook niet meer nodig zijn! En daarin zit anno nu ook de gedrevenheid van Diabetes+ om de kwaliteit met type 1 samen te verbeteren met als doel: “may you live as long as you live and may you want as long as you live”.

Het lijstje met de tekst

Lieve groet!

Cas