Een ode aan Reza, door Cas

december 2021

“Hij is wel meervoudig gehandicapt hoor”. Dit verhaal gaat over inclusie, stigma, begrip en juiste intenties. Over de mooiste dingen. Over zichtbaar en onzichtbaar. Dit gaat over een held(en). Een ode aan Reza.

Jaren geleden zocht ik een stagiair, grafische vormgeving. Ik nam contact op met het Grafisch Lyceum. Kort daaropvolgend belde een coördinator over ene Reza met de boodschap “hij is wel erg gehandicapt”. Ik antwoordde “ja, dus?”. Ik dacht, als hij op school zit en stage kan lopen, wat maakt dat dan uit! Ik nodigde hem uit voor een gesprek. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat toen Reza, met zijn lieve moeder, in zijn rolstoel op kantoor kwam, ik in een splitsecond dacht, o, zo beperkt dus. Maar mijn intuïtie vertelde me in diezelfde tel dat wij samen voor mooiste dingen zouden gaan zorgen. Ik herinner me het moment dat Reza binnenreed als de dag van gister en hoe de hele werkvloer non-verbaal meningen vormde. ‘Wat haalt die Cas nou weer op z’n hals’, ‘wat gaan we daar nou weer mee doen’, dat soort blikken. De flauwe opmerkingen kwamen nadien. Ik had er moeite mee, maar keek er dwars doorheen.

Reza en ik klikten. Ik nam hem aan. Mijn gevoel klopte. Ik had respect voor hem. Hij voor mij. Hij maakte van minpunten pluspunten. Hardwerkend. Niet normaal snel ook. DJ en power chair hockeyspeler ernaast. Onvertogen blij. Hij leefde, met al zijn ongemakken. En dat waren er best veel ontdekten we gaandeweg. Maar niks hield hem tegen. Dit wel, nou ja bijna. Reza kon zijn rijbewijs halen en van de overheid een aangepast busje krijgen. Een busje waar hij met zijn rolstoel zelf in kon rijden en achter de stuurknuppel de onafhankelijkheid tegemoet kon rijden. Maar daarvoor was een vast dienstcontract nodig. Daar zorgden we natuurlijk voor! We omarmden Reza. Reza bleef, gelukkig. Hij haalde z’n rijbewijs en kreeg die vette Vito!

Waarom ik dit schrijf? Laatst zag ik hem na lange tijd weer. Met zijn moeder. Bij de bushalte van het ziekenhuis. Ik wilde roepen, “Hé Reza!”, maar ik moest naar binnen. Het zorgde dat ik weer dacht aan deze held, Reza Feilli aka DJMFIX. Ik had een flashback naar toen. Door te begrijpen, door empathie, door te geloven én door open te staan ontstaan de mooiste dingen. Met elkaar. En voor elkaar. Bij Reza zijn, zijn beperkingen zichtbaar, bij velen is dat niet zo. Fysiek of mentaal. Zorg dat je aandacht hebt en houdt voor mensen met een beperking, aandoening of andere ziekte. De brug met type 1 diabetes hoef ik hier niet te maken. Of toch wel? Wel denk ik, want de meeste Nederlanders hebben nog geen flauw benul wat type 1 is of wat dat met iemand leven doet. Bij type 1 zijn beperkingen, struggles minder zichtbaar, maar ze zijn er evengoed.

Voor elke ziekte is veerkracht nodig. Heel veel veerkracht. En van de omgeving begrip, een hand op je schouder, vertrouwen en meer. Mensen die je begrijpen, mensen die je helpen. Verdiep je in de persoon en (ver)oordeel niet te snel, want je mist misschien wel de mooiste dingen. Daarom schrijf ik dit. En omdat ik trots ben op deze man. Heel trots. Leuk feitje: alle mensen die toen op de werkvloer met geslepen meningen naar ons keken, geen één is er nog werkzaam. Wie wel? Reza!

*O, en over sterke mensen gesproken, zijn ouders hebben hun vaderland achtergelaten zodat Reza de juiste medische zorg kon krijgen en daarmee een toekomst. Helden.