Dankjewel

december 2021

Het lijkt zo’n makkelijk woord, maar soms vergeet ik zelfs dit “makkelijke” woord te zeggen tegen de mensen die er bij mij toe doen.

Ik zeg te weinig dankjewel tegen heel veel mensen, maar vooral tegen:

  • Mijn lieve 3 mannen thuis, die mijn rots zijn.
  • Mijn ouders die zo waanzinnig trots op mij en mijn broers zijn en die er onvoorwaardelijk voor mij zijn.
  • Cas en Loes, omdat ik mag zijn wie ik ben, omdat ik bij jullie in mijn kracht sta, ook als jullie mijn tranen en twijfels zien.
  • Henk-Jan, omdat hij er “altijd” is en een rotsvast vertrouwen in ons, in Diabetes+ heeft
  • Onze vrijwilligers, op wie wij kunnen en durven te bouwen.

Maar ook tegen:

  • Mijn internist, omdat wij samen een topteam zijn en ik kan en mag bespreken met haar wat ik wil op gelijk niveau.

Voelt raar, om haar in dit rijtje te zetten, maar zij staat ook dichtbij mij, niet door werk, bloedband, maar wel omdat ik met haar toch 2 x per jaar mijn leven met type 1 kan bespreken en ik de laatste jaren met een trots gevoel weer uit haar kamer loop, niet omdat ik het perfect doe, nope, maar omdat zij aangeeft dat ik hartstikke trots mag zijn. En ik dat ook ben, gesterkt door haar woorden. Language matters. Echt!

Klagen of zeuren is makkelijk, maar een dankjewel geven is mooier en veel leuker.

Helemaal als het over onze behandelteams gaat, vergeten wij misschien wel eens om dankjewel te zeggen als we dat voelen.

(Note: voel je dat te weinig, ga dan op zoek naar een team waar jij je wel goed bij voelt, zodat je volgend jaar een oprecht dankjewel kan zeggen.)

Mijn laatste dankjewel is voor jullie, alle mensen die Diabetes+ steunen en een warm hart toedragen. Mijn dank is groot en oprecht. Toppers zijn jullie. Jullie zijn mijn brandstof om te blijven doen wat we aan het doen zijn. DANK.

Liefs,

Wietske